วิเคราะห์วรรณกรรมท้องถิ่น เรื่อง พญากวางคำ

วรรณกรรมท้องถิ่น  เรื่อง พญากวางคำ

ภารกิจที่ ๑

วิเคราะห์วรรณกรรมท้องถิ่น  เรื่อง พญากวางคำ

๑.วิเคราะห์ชื่อเรื่อง พญากวางคำ

เป็นการตั้งชื่อเรื่องโดยยึดเอาตัวละครเอก นั่นก็คือกวางทอง ทีเป็นพระชาติของพระพุทธเจ้าที่ลงมาเสวยพระชาติเป็นพญากวาง ซึ่งเนื้อเรื่องได้ถอดมาจากใบลาน มาเป็นคำกลอนภาคอีสาน

๒.แก่นเรื่อง

การช่วยเหลือเกื้อกูลมิตร ในยามทุกข์มักจะนำความสันติสุขมาให้

๓.โครงเรื่อง

 การเปิดเรื่อง

 เริ่มด้วยการเล่าถึงการลงมาเสวยพระชาติของพระพุทธเจ้าเป็นพญากวางคำ และมีสหายเป็นสัตว์สองชนิด คือเต่าทองคำกับนกใส่

การดำเนินเรื่อง

๑.นกใส่ เป็นสหายของพญากวางกับเต่า ทุกวัน นกใส่จะมาคอยเฝ้าสอดส่องดูแลความปลอดภัยให้เพื่อนทั้งสองอยู่บนกิ่งไม้

๒.กล่าวถึงนายพรานที่เคยล่าสัตว์อยู่ในป่าแถบนั้น ได้พบรอยของพญากวางคำ และพรานก็ได้วางบ่วงกับดักหวังที่อยากจะได้กวางคำแสนล้ำค่า

๓.พญากวางคำเดินมาติดบ่วงกับดักของนายพราน ถึงแม้ว่าจะพยายามดิ้นแต่ก็ไม่สามารถหลุดไปได้

๔.เต่าผู้เป็นสะหายพยายามกัดบ่วงหนังของนายพราน แต่ก็ยังไร้ซึ่งวี่แววว่าจะหลุดจากบ่วงของนายพราน

๕.นกใส่ที่เห็นสองสะหายกำลังวุ่นอยู่กับการช่วยเหลือกัน จึงบินไปทีบ้านของพราน เพื่อที่จะถ่วงเวลาพรานไว้ให้เต่าได้ช่วยกวางสำเร็จก่อน แต่ก็ไม่เป็นผล

๖.พรานมุ่งหน้าออกจากบ้านเข้าป่า เพื่อที่จะไปตรวจสอบบ่วงที่ทำไว้ ก็เห็นพญากวางคำติดอยู่ จึงถือมีดตรงเข้าหาพญากวางคำ แต่ตอนนั้นเชือกหนังที่พรานใช้ทำบ่วงนั้นถูกเต่ากัดใกล้จะขาดแล้ว พญากวางเลยดิ้นเป็นครั้งสุดท้ายทำให้หลุดไปได้

๗.พรานเกิดความเสียดายเป็นอย่างมากที่ทำกวางหลุดมือไป จึงเหลือบไปเห็นเต่าก็เลยจับเต่าใส่ในย่ามเพื่อที่จะนำกลับไปแทนกวาง

๘.พญากวางที่หลุดไปได้เลยนึกถึงเต่าผู้เป็นสะหายผู้ช่วยชีวิตว่าคงตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่แท้ เลยกลับมาล่อพรานโดยทำทีว่าขาเจ็บ เมื่อพรานเห็นเป็นเช่นนั้นพรานจึงไล่ติดตามกวางอีกครั้งโดยห้อยถุงย่ามที่ใส่เต่าไว้ในย่ามนั้นไว้กับต้นไม้

๙.พญากวางวิ่งหลบพรานกลับมาหาเต่าผู้เป็นสะหายโดยใช้เขาสอดเอาย่ามของพรานแล้ววิ่งหนีไป

การปิดเรื่อง

 เมื่อพรานตามกวางไม่ทันจึงกลับมาที่ย่ามแต่กลับไม่เห็นทั้งย่ามและเต่าจึงเกิดความเสียดายมาก ที่ไม่ได้อะไรติดมือกลับบ้านแม้แต่อย่างเดียว